Rozdział czwarty

 Sidziałam na schodach, prowadzących do klatki mieszkania Karo. Była 17:22. Karo sie nie odzywała. Zadzwoniłyśmy na policję. Powiedzieli, że poszukiwania zaczną dopiero po dwunastu godziach od zaginięcia, a za godzinę zniknięcia mojej przyjaciółki przyjeli 4:36, bo wtedy skończyła się impreza. Od czterdziestu sześciu minut wszyscy jej szukali. Ja nie potrafiłam. Nie wiedziałam od czego zacząć. A to wywołało we mnie poczucie kompletnej bezsilności.

   Zadzwonił mój telefon. Karo!!! To na pewno ona.

- Karo? Gdzie jesteś? Wracaj? - wykrzyczałam te cztery wyrazy, ze zniecierpliwieniem czekając na odpowiedź.

- Kim jest Karo? - usłyszałam Piotra.

- Ach...to ty.

- Tak, ja. Byliśmy umówieni, pamiętasz? Hej...Co to za humor? Coś się stało?

- Zniknęła...

- Kto?

- Karo, moja...jedyna przyjaciółka...

- Jak to zniknęła? Gdzie jesteś?

- U niej pod blokiem. Kasztanowa 15.

- Już do Ciebie jadę. - usłyszałam w słuchawce alarm jego ferrari, a po chwili dźwięk zamykanych drzwi i pisk opon...zapomniał się rozłączyć.

   Włożyłam telefon do kieszeni, oparłam głowę na kolanach i objęłam ją rękami w nadziei, że dzieki temu choć trochę się uspokoję.

Po jakichś dwuch minutach przed blokiem usłyszałam samochód Piotra.

- Izi, Izi...- wołał mnie, ale ja nie potrafiłam otworzyć ust. Już nie płakałam, ale to chyba jedynie dlatego, że brakowało mi łez.

   Wbiegł przez prześwit i rozejrzał się po blokowym placu. Siedziałam skulona, oparta o niewysoki murek, pełniący rolę barierki, dlatego nie zauważył mnie od razu.

- Tu jesteś...- podbiegł do mnie i objął swoimi silnymi ramionami.- Trzymasz się jakoś?

- Jak mam się trzymać?! Moja najlepsza...moja jedyna przyjaciółka zniknęła, nie wiem, co sie z nią dzieje, nie odpowiada na moje telefony, nie zostawiła żadnej wiadomości, a ten krzyk, ta melodia...co to wszystko znaczy?

- Hej, hej, hej, hej, hej...wróć! Co powiedziałaś?

- Jak mam się trzymać, skoro nie ma Karo? - o co mu chodzi?

- Ale to później...to o krzyku, o jakiejś muzyce.

- Dzisiaj rano dzwoniła do mnie, ale odebrała babcia, a kiedy oddzwoniłam...ktoś odebrał. Później usłyszałam jakąś melodię. Ktoś wrzeszczał. Ktoś rozmawiał. Karo Prosiła o ratunek.

- I nie powiedziałaś o tym policji. Izi, oprzytomniej! TO jest jakiś ślad. Może dzięki temu ją znajdą.

- Aaa...Jezu, no tak! Jak mogłam wcześniej o tym nie pomyśleć! - nie wierzyłam, że mogłam zapomnieć o tak ważnej rzeczy. - Chodźmy! Muszę jak najszybciej dostać się na komisariat. A i jeszcze porozmawiać z mamą Karo.

 ***

- Jesteś pewna, ze to jej głos? - po raz kolejny słyszałam to pytanie. Policjant myślał chyba, że 16-latce nie warto wierzyć.

- Tak! Juz to panu mówiłam...- Słysząc to, dyżurny spojrzał na mnie surowo, po czym sięgnął po telefon.

   Nie rozmawiał długo, a kiedy skończył kazał nam ze sobą pojechać. Wyszliśmy na zewnątrz i wsiedliśmy do stojącego najbliżej nas radiowozu. Ja i Piotrek z tyłu. Miałam gdzieś, co ludzie pomyślą, kiedy zobaczą mnie siedzącą na tylnym siedzeniu policyjnego radiowozu z jakimś chłopakiem. Dzisiaj potrzebowałam jego obecności. Zawsze, nawet kiedy byliśmy dziećmi, zawsze potrafił mnie pocieszyć. Teraz trzymał mnie za rękę, a co kilka chwil mocno mnie przytulał i obdarowywał ciepłym pocałunkiem. Był dla mnie tak wielką podporą...

   Nie minęło nawet dziesięć minut, a już byliśmy na miejscu. Policjant zaparkował w bocznej uliczce, niedaleko miejsca imprezy, obok innego radiowozu, z którego wysiadł mężczyzna w ciemnej marynarce. Był młody. Koło trzydziestki. Miał krótkie, proste blond włosy. Rozpoznałam w nim komisarza, który przyjechał do domu Karo, kiedy upłynęło te 12 godzin. Wtedy wywołał we mnie reakcje bardzo nie na miejscu. Zaczęłam się śmiać kiedy zobaczyłam jego mini nos. Jego twarz wyglądałaby tak samo bez żadnego nosa.

   Zrobiło sie późno. Obok nas, co chwile pojawiali się wracający z poszukiwań. Tymczasem policjanci kolejny raz mnie przesłuchiwali. Te same pytania, te same odpowiedzi...stawało się to nudne, ale jeżeli miało pomóc w odnalezieniu mojej najlepszej przyjaciółki...muszę.

   Wokół nas zebrała się już spora grupa gapiów. Oświetlali nas latarkami, raz po raz kierując je na moją twarz. Niektórzy patrzyli na mnie, jak na obiekt badań naukowych, a inni mieli w oczach poprostu współczucie.

   Policjanci powoli zaczynali wyczerpywać ogromny dotąd ogromny zapas pytań. Przesłuchiwanie dobiegało końca.

- Eli – zaczął Piotr – może potrzebujesz...nie wiem...może przejdźmy się. Pewnie od rana nic nie jadłaś, a głodna nic tu nie pomożesz.

   Chwila spokoju, tak, tego teraz potrzebowałam. Bez słowa skinęłam lekko głową, a właściwie sama mi opadła. Cały zapas energii ze śniadania wyczerpałam jeszcze przed dotarciem na Kasztanową. Piotr miał rację, musiałam coś zjeść.

   Nie daleko, za parkiem znajdowała się nocą spokojna, dniem oblegana przez tłumy uliczka Lawendowa. Znajdowało się tam mnóstwo małych sklepików z odzieżą, kilka drogerii i najlepszy bar, w jakim kiedykolwiek byłam. Może lepszy byłby dla mnie ogromny kawałek kokosowego toru z Costa Caffe, ale nie miałam ochoty tłuc się, aż na drugi koniec miasta. Mocno ścisnęłam rękę Piotra i poprowadziłam nas w stronę parku. Minęlismy dwa skrzyżowania i znaleźlismy wśród szumiacych parkowych drzew.

Początek września. Było już ciemno, ale uliczne lampy miały zaświecić się dopiero za jakies pół godzin. Jedynym źródłem światła był księżyc, powoli wychylający się zza chmur. Wszystko wygladało tak tajemniczo, ale przyjaźnie, po prostu bajecznie.

   Otaczały nas dziesiątki dębów. Ich jeszcze zielone liście cicho szumiały poruszane chłodnym nocnym podmuchem. Po naszej lewej i prawej stronie rosła trawa. Obroszona wieczorną mgłą połyskiwała lekko w białym świetle księżyca. Przed nami znajdowała się fontanna. Po niewielkich posążkach ryb i syren powoli, maleńkimi strumykami spływała woda. Promienie księżyca pogrywające z rozpryskujacymi się strużkami, tworzyły koronkowy obraz wyszywany białymi, błyszczącymi nićmi. Wszystko wydawało się gotowe do ucieczki, byle by tylko nie cieszyć za długo oka strapionych życiem ludzi. Ludzi, którzy stracili bliskich. Zapragnęłam zatrzymać to na zawsze. Wciąż trzymając dłoń Piotrka, podeszłam do fontanny i powoli wyciągnęłam rękę w stronę najmniejszego posągu. Zamoczyłam palce, potem całą dłoń. Trzymałam ją w zimnej wodzie, czekając, aż chłód dotrze do ramion, a wtedy...wszystko zniknęło. Ksieżyc schował się za chmurą.

_____________________________________________________

tym razem krótko :) 

dziękuję za dotychczasowe komentarze i proszę, komentujcie, bo chcę wiedzieć, co myślicie o tych moich tworach ;D

pozdrowienia dla wszystkich czytających :* 

Rozdział trzeci

   Wiedziona zapachem waniliowych naleśników mojej babci, po kilku minutach mozolnych prób w końcu wstałam z łóżka i poszłam do kuchni. Babcia jak zwykle przygotowała śniadanie jak dla pułku żołnierzy.

- Babciu, kto to wszystko zje?

- Oj nie marudź, nie marudź...wiem jaki masz apetyt po każdej zabawie.

Siadłam do stołu i zabrałam się za nakładanie pachnących smakołyków, a babcia w tym czasie dostawiała dżemy, dzbanki z mlekiem i sokiem grejfrutowym.

- Opowiedz mi jak było?

- Jak było? Hm...no tak normalnie, jak na dyskotece – alkohol, papierosy, narkotyki (choć tym razem nikogo naćpanego nie widziałam, ale prawda, byłam zbyt zajęta Piotrem), chciałam dokończyć, ale powstrzymałam się w obawie przed moją w brew pozorom bardzo surową babcią. A tematu Piotrka nie chciałam na razie poruszać.

- Aha. Spotkałaś jakichś fajnych chłopców? - nie byłam pewna, co odpowiedzieć na to pytanie, więc przyjęłam wersję: "nikogo nowego nie spotkałam", tak na wszelki wypadek.

- Nie. - odpowiedziałam krótko i przecząco pokręciłam głową.

- Dlaczego nie chcesz mi nic opowiedzieć? Zachowujesz się jakbyś miała coś do ukrycia. - bo mam, pomyślałam - Niech zgadnę wcale nie poszłaś do szkoły... - no nie! Skąd ona o tym wie? -...Pewnie spotkałaś się sam na sam z tym...jak mu tam? Radkiem? - Ufff...

- Arkiem, babciu.

- Czyli jednak?

- Nie...

- Tylko mi się nie tłumacz! Choć może trudno w to uwierzyć, ale ja też kiedyś byłam nastolatką. - babcia powiedziała to z, jakby to określiła Karo, cwaniackim uśmiechem wywołując we mnie okropny napad śmiechu, w wyniku czego cały stół pokryły okruszki naleśników, które znienacka wydostały się z moich ust.

- Arek to tylko kolega. - w dodatku z klasy.

- A od kiedy koledzy wydzwaniają do koleżanek przez dwie godziny, za każdym razem krzycząc do słuchawki "Kocham cię Izi", a potem się rozłączają?

What the fuck???- pomyślałam- co za palant! Pewnie znowu się założyli. Ja im dam! Pożałują!

- ...więc nie musisz mi nic tłumaczyć. Doskonale Cię rozumiem.

   Tak naprawdę to babcia nic nie rozumiała. Wiedziała tylko, że mam na imię Eliza i mam 16 lat. W sumie to wszystko.Dla niej miałam całkim odrębny i diametralnie różniący się od prawdziwego, świat pełen dobrych ludzi, marzeń, tęczy i miłości. Nigdy jej się nie zwierzałam ze szkolnych, czy towarzyskich problemów. Miałam tylko ją i Karo. Karo zauważyła, że ktoś, kto się dobrze uczy, wcale nie musi być kujonem, a jego życie nie ogranicza sie do ksiażek i szkoły.

- Dzwoniła też Karolinka. Była bardzo przejęta i prosiła, żebyś zaraz do niej oddzwoniła, ale nie miałam serca cię budzić.

   Karo? O tej porze? To nie było normalne, zwłaszcza, że moja najlepsza przyjaciółka imprezy tego typu odsypia zazwyczaj do drugiej-trzeciej godziny po południu, a była dopiero dziewiąta. Zmartwiona wstałam szybko od stołu, zabrałam talerz z naleśnikiem, kubek soku, komórkę i pobiegłam do siebie.

Czas dłużył sie niemiłosierenie. Dzwoniłam już piąty raz, ale nikt nie odbierał. Ogarnęły mnie przerazajace mysli. Karo nigdy, nigdzie nie ruszała się bez telefonu. Musiało się coś stać. Wybrałam jej numer jeszcze raz w nadziei, że tym razem jednak odbierze. Jeden, drugi, sygnał...i nagle...O, ktoś odebrał.

- Karo? Hej, co u ciebie? Dlaczego nie odbierasz? Karo...

   Nikt się nie odezwał. Ze słuchawki dobiegały tylko dziwne szumy i odgłosy przypominające ciężki oddech naszego profesora od historii.

   Byłam już nieźle przerażona i zaniepokojona brakiem kontaktu z Karo, kiedy usłyszałam w słuchawce ciche głosy. Jakby rozmowa dwóch dresiarzy, takich co tylko myślą jakby tu coś do zapalenia dorwać, ale żaden głos nie przypominał w ogóle głosu mojej najlepszej przyjaciółki. W tle słyszałam dobrze znaną mi melodię jakiejś ballady, ale nie znałam jej tytułu.W każym razie bardzo nietypowe połączenie. Wywołało ono we mnie dziwne uczucie, takiej jakby...hm...pustki? Chociaż może nie do końca i nie wiem dlaczego pustki. Po prostu tak się poczułam, nie potrafię wytłumaczyć, dlaczego. W każdym razie nie było to miłe. Z każdą chwilą stawało się coraz okropniejsze. Na plecach poczułam zimny dreszcz, który z ogromną szybkością rozszerzył sie na kark i ramiona, praktycznie mnie unieruchamiając. Piosenka zdawała się coś do mnie mówić. Starałam przypomnieć sobie z czym sie zawsze kojarzyła, co mówiła o niej Karo i o czym opowiada jej tekst, ale na próżno. Wszystkie moje wspomnienia, myśli...wszystko nagle ulotniło się. Tłumaczyłam sobie w duchu, że to na pewno wina jej przestarzałego telefonu, którym zastępowała, komórkę oddaną do naprawy.

   Kiedy już zaczynalam się uspokajać, melodia dochodząca ze słuchawki ucichła, tak jak i rozmowa, a w jej miejsce pojawiły się szumy takie jak na początku. Próbowałam usłyszeć coś w plątaninie dźwięków, kiedy w słuchawce rozległ się przeraźliwy krzyk: Niiiiieeeee!!!

- Jezu! Co to było? - zapytałam sama siebie.

Ucichło...jednak nie na długo. Po chwili spokój rozdarł kolejny krzyk, kolejny głos, ale ten o wiele bardziej znajomy...głos Karo.

- Nie możesz! Zostaw mnie!

- Nie mogę? To się jeszcze okaże...
- Izi...rat...

   Usłyszałam fragment rozmowy. Moje imię podziałało na mnie, jak budzik. Natychmiast zareagowałam:

- Karo! To ty? Gdzie jesteś? Karo! Karo!

    Odpowiedziała mi cisza, która po chwili zamieniła się w sygnał oznaczający koniec połaczenia. Nie czekając, ani chwili rzuciłam się do wyjscia, chcąc jak najszybciej dotrzeć do domu mojej przyjaciółki i sprawdzić, co sie stało. Dotarłam już do furtki nim uświadomiłam sobie, że mam potargane włosy, rozmazany makijaż i do tego mam na sobie piżamę. Cholernie martwiłam się o Karo, ale w takim stanie nie mogłam wejść do autobusu, jakim planowałam dostać się do przyjaciółki. O tej porze, co prawda autobusy były puste, ale wolałam nie ryzykować. Wbiegłam do domu mijając po drodze zdziwioną babcię i od razu skierowałam się w stronę łazienki. Szybki prysznic, kredka do oczu i tusz do rzęs, nieco poprawiły mój wygląd, ale pozostały jeszcze włosy. Po 15 min. byłam gotowa.

   Miałam ogromne szczęście, bo akurat kiedy dobiegałam do przystanku, zza rogu ulicy wyłonił się żółty przód autobusu MPK z numerkiem 134, co oznaczało, że jedzie w kierunku domu Karo. Weszłam do autobusu i rozejrzałam się w poszukiwaniu wolnego miejsca siedzącego. Znalezienie takowego nie okazało sie trudne. Zajęłam fotel znajdujący się najbliżej tylnego wyjścia. Jechaliśmy już jakieś 10 min, a była to dopiero połowa drogi. Wydawało mi się, ze minęła godzina, zanim w głośniku usłyszałam: "Następny przystanek: ul.Świerkowa". Na reszcie, pomyślałam. Już mieliśmy odjeżdżać z przystanku, kiedy do autobusu weszło trzech facetów, ubranych na ciemno, z żółtymi odblaskowymi kamizelkami i plakietkami "kontrola biletów". Nie, no super! Z tego wszystkiego nie kupiłam biletu.

- Dzień dobry. Kontrola biletów.

- Nnn....nie mam.

- W takim razie poproszę jakiś dowód tożsamości. Będzie mandacik. - kontroler był wyjątkowo miły. Zrezygnowana poszperałam w portfelu i wyciągnęłam legitymację szkolną.

   Później moje myśli opanowały złe przeczucia. Bałam się cholernie o Karo. Nie wiele brakowało, a musiałabym wracać ponad kilometr, bo zapomniałam, że to już mój przystanek, ale w ostatniej chwili zdążyłam wyskoczyć z pojazdu. Biegłam do mieszkania mojej przyjaciółki wąską uliczką. Po przebyciu jakichś stu metrów skręciłam w prawo, w blokowy prześwit i wbiegłam na podwórko. Zmęczona podeszłam do klatki numer 4 i wystukałam na domofonie numer mieszkania Karo.

- Dzień dobry, tu Eliza. Czy jest Karo?

- Karo? Tutaj? Przecież ona miała u ciebie nocować.

Że...CO?- pomyślałam.

- Wejdź. - posłuchałam mamy Karo. Weszłam na pierwsze piętro, skąd pojechałam windą na piąte. Zapukałam do drzwi mieszkania przyjaciółki.Otworzyła mi pani Małgosia...

- Chodź, chodź. To Karo nie wróciła z tobą z tej zabawy.

- Yyyy....-nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Jak to rozegrać, żeby mama Karo nie połapała sie, co robiłyśmy. - To znaczy podwiozła mnie, a później rozeszłyśmy się ze znajomymi. – taka wersję uznałam za najbezpieczniejszą.

- I gdzie teraz jest?

- O to samo chciałam panią zapytać.

- Nie, nie, nie! Nie mów mi, ze zniknęła. Jak? Przecież...ona...ona...nie mogła! - pani Małgosia wybuchnęła płaczem. Jest bardzo uczuciowa i zawsze wszystkim się przejmuje. Nie to, że ja jestem bezduszna, ale mam większy dystans do wszelkich problemów. Niestety nie objawił się on w przypadku sprawy Karo.

- Proszę nie płakać. - próbowałam ją pocieszać, jednak bezskutecznie – na pewno spotkała kogoś znajomego i u niego śpi. Zaczekajmy do południa. Odezwie się. - wątpiłam w swoje słowa, ale musiałam stwarzać, choćby niewielkie pozory. Mama Karo zdawała się uspokajać, podczas gdy we mnie wszystko się kotłowało.

   Mieszały się wszystkie moje myśli. Te głosy, ta piosenka, ten krzyk, ten...brak Karo, mojej najlepszej przyjaciółki.

Rozdział drugi

Wspomnienia...byliśmy nimi zajęci przez dobre trzy godziny.

- Muszę już lecieć. Jestem wyczerpana.

- Może Cię podwiozę? - zaproponował z tym swoim kochanym uśmiechem na twarzy, a ja nie protestowałam.

- Jeżeli nie będzie to dla ciebie kłopot.

- No co ty! Mieszkacie, tam gdzie wcześniej, prawda? - skinęłam głową w odpowiedzi, a Piotrek złapał mnie za rękę i skierował się na zewnątrz.

Szliśmy w stronę parkingu znajdującego się jakieś 300m od nas. Moze to dziwne, że nie martwiłam się o moją najlepszą przyjaciółkę, ale ona jest jak kot, zawsze spada na cztery łapy, a poza tym, znając ją, znowu naciagnie jakiegoś biedaka, mówiąc, że prześpią sie u niej, bo ma pusta chatę, a kiedy on już zaparkuje pod domem, ona stwierdzi, że chyba jednak ktoś u niej jest, bo w oknie świeci się światło i voila, Karo jest w domu.

Droga, którą normalnie pokonałabym w maksymalnie dwie minuty, stała się nagle, jakby dłuższa. W życiu nie szłam tak powoli, ale czułam się tak wspaniale, że nic mi nie przeszkadzało. Gdyby nie zmęczenie, mogłabym iść tak z Piotrkiem jeszcze całą noc...

- Jak długo tu zostajesz? - spytałam, niepewna, czy chcę usłyszeć odpowiedź.

- Na zawsze.

- Jak to, na zawsze. Przeprowadzasz sie tu?

- Yhy.. Pamiętasz, że zbirałem znaczki, no nie?

- No i, co to ma do rzeczy?

- Jeden z nich okazał się sporo warty. Kupiłem za niego mieszkanie. - pomyślałam, że to żart, ale nie drażyłam więcej tego tematu. Biorąc pod uwagę, że Piotr nie wyjeżdża, mieliśmy jeszcze mnóstwo czasu.

   Dochodziliśmy już do parkingu. Piotrek poprowadził mnie w stronę czarnego ferrari california. Pomyślałam, że zaraz je wyminiemy i wsiadziemy do golfa, czy czegoś tego typu, no bo przecież, nawet jeśli była to prawda, to pieniędzy ze sprzedaży znaczków, nie starczyłoby na taki samochód.Ku mojemu zaskoczeniu, chłopak sięgnął do kieszeni i wyciagnął kluczyk z brelokiem ferrari. Usłyszałam dźwięk sygnalizujący wyłączenie alarmu. Kiedy podeszlismy bliżej, Piotr otworzył mi drzwi od strony pasażera. Fotele samochodu obite były wiśniową skórą, a kiedy wsiadłam, poczułam delikatny zapach drzewa pomarańczowego. Piotrek zamknął za mną drzwi i przeszedł na stronę kierowcy. Wsiadł i spojrzał na mnie, jakby czekając na jakis znak z mojej strony...zamyślił się.

- Bałem się... Bałem się, że nie będziesz mnie w ogóle pamiętała...że uznasz mnie za małego debila, który kiedyś sie za tobą uganiał. Ale z drugiej strony, to chyba chciałem, żebyś zapomniała, jaki kiedyś byłem...jak wyglądałem i... co nas łączyło. - zaskoczyło mnie to wyznanie. Nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Pocałowałam go tylko w policzek i zaczekałam, aż odpali silnik.

   Piotrek nie jechał szybko. Wielu bedąc na jego miejscu, mając taki samochów, złamałoby do tej pory wszystkie przepisy, ale on trzymał się dokładnie zasad ruchu. Całą drogę milczeliśmy. Raz tylko zerknęłam na mojego kierowcę-był skupiony, ale nie na drodze. Myślami odpływał gdzieś indziej...ile bym dała, żeby wiedzieć, co o mnie sądzi.

   Kiedy wracaliśmy, uświadomiłam sobie, że to, co się dzisiaj stało...to nasze spotkanie, to pierwsze i to w kuchni...jakie to wszystko było dziwne. Nigdy nie kochałam się w Piotrku. On we mnie, owszem i wszyscy o tym wiedzieli, ale dla mnie był zawsze tylko przyjacielem, towarzyszem zabaw. A dzisiaj...nie rozumiałam tego. Kiedy zobaczyłam go wśród znajomych, spodobał mi się, zobaczyłam w nim swojego wymarzonego chłopaka. Później, kiedy znajomi rozeszli się, poczułam sie obco, na początku nie zwróciłam na to uwagi, ale kiedy zaproponował drugie spotkanie, trochę się wystraszyłam. Kiedy znalazłam sie w kuchni, chciałam jak najszybciej stamtąd uciec, ale kiedy Piotrek rzucił tekst z naszego, dawniej ulubionego serialu, wszystko się zmieniło. Najdziwniejsze było to, że kiedy spojrzeliśmy na siebie, w ciągu tych dwuch, czy trzech sekund, kiedy trzymał mnie w ramionach, zrodziło się we mnie uczucie, zapragnęłam go pocałować. On tylko przypomniał sobie, co do mnie czuł. A teraz? Do parkingu szliśmy jak para, będąca w zwiazku od kilku, miesięcy, lat...

   Pogrążona w rozmyślaniach nie zauważyłam nawet, kiedy Piotr zatrzymał sie pod moim domem. Teraz patrzył na mnie, jakby chciał sfotografować i zapisać w pamięci moją twarz. Nagle odwrócił wzrok i spojrzał przed siebie. Nie wiedząc, za bardzo, co zrobić wysiadłam z samochodu i ruszyłam w stronę furtki. - Eliza, zaczekaj! - usłyszałam za sobą.

- Tak?

- Czy moglibyśmy się jutro spotkać? - jak ja czekałam na to pytanie. Usiłujac zachować spokój, wzięłam głęboki oddech, wcisnęłam wyimaginowany guzik "uśmiech start" i odpowiedziąłam:

- Jasne, gdzie? O której?

- Jest jeszcze ta cukiernia, do której chodziliśmy kiedyś z twoją babcią? Zaraz...jak ona się nazywała?

- Costa Coffee.

- O właśnie! Może tam.

- Świetny wybór, uwielbiam to miejsce.

- No, to jesteśmy umówieni? Przyjadę po Ciebie koło piątej, może być?

- Yhy...w takim razie do zobaczenia. - podeszłam do niego i pocałowałam w policzek, po czym zwróciłam się w stronę domu, ale Piotrek przytrzymał moją rękę. Przekręcił ją tak, aby lepiej widzieć wnętrze mojej dłoni i kciukiem nakreślił na niej serce, po czym podszedł bliżej i pocałował mnie. Krótki buziaczek powoli przemieniał się w głęboki pocałunek.

No to drugi rozdział za mną ;D Chyba trochę za szybko go dodałam, ale chcę jak najszybciej przebrnąć, przez ten nudny wstęp i przejść do naprawdę dynamicznej akcji :))

Rozdział pierwszy

Karo zaparkowała przed moim domem około szóstej wieczorem. Impreza zaczynała się dopiero o dziesiątej, ale czekało nas jeszcze parę rzeczy takich jak makijaż, dobranie ciuchów itp. Normalnie wystarczało mi 15 min., ale gorzej było z moją najlepszą przyjaciółką, a poza tym babcia nie uwierzyłaby, że szkolna dyskoteka zaczyna sie tak późno. Nasza impreza oczywiście ze szkołą nie miała nic wspólnego. Po raz kolejny wymykałam się na osiemnastkę jakiegoś gościa z drugiej liceum. Nawet go nie znałam, ale nie miało to wiele do znaczenia, bo wiedziałam, że będzie tam mnóstwo przystojniaków, fajna muzyka, miałam nadzieję na świetną zabawę...

Samochód trąbił juz trzeci raz. Złapałam torbę z podręcznymi rzeczami, kosmetyki, kilka ubrań i wybiegłam na podjazd. Dobrze, że w naszej parterówce nie ma schodów, bo znając moje szczęście i zdolność do przewracania się, na pewno straciłabym kilka zębów, a wtedy nici z imprezy.

- No wreszcie...już myślałam, że się nie zbierzesz!

- Cześć, mi też miło cię widzieć.

- Wzięłaś wszystko?

- Nie, zabrałam tylko torbę pełną książek.-zażartowałam.

- Ale...przecież – Karo już miała łzy w oczach.Zawsze mnie zadziwiała wolnym tempem kojarzenia, ale dzięki temu mogłam ją często nabierać. Na szczęście nigdy się na mnie nie obraża, za co ją bardzo kocham.

- Heeeej! Przecież żartuję. Za nic nie opuściłabym takiej imprezki. Będzie party haaaard!

- Wiesz, że ja cię chyba kiedyś zabiję za te twoje żarty?

- Ja też cię kocham. - obie wybuchnęłyśmy śmiechem.

Przygotowanie się do wyjścia zajęło mi około 20 min, ale Karo...wzięła prysznic, pokręciła włosy, które po dziesięciu minutach wyprostowała, marudząc przy tym jak strasznie wygląda. Następnie założyła luźną czerwoną sukienkę przed kolano. Wyglądała...jakby to nasi znajomi, jak dziwka. Dlatego też po kilku zerknięciach na swoje odbicie, zrezygnowała z czerwieni. Poszperała w swojej ogromnej garderobie i wyciągnęła czarną koronkową spódnicę. Wydała mi się zadługa jak na gust Karo, ale ona miała już na to sposób. Podciągnęła ją wysoko nad pępek, odkrywajac swoje szczupłe nogi jakich mogłaby jej pozazdrościć nie jedna modelka.

Kiedy wydawało sie, że jesteśmy gotowe, Karo przypomniała sobie, że jej niebieskie paznokcie nie pasują do złotego topu, który dobrała do spódnicy. Kilka minut po dziesiątej byłyśmy ubrane, pomalowane, jednym słowem gotowe do wyjścia. Pożyczyłam od Przyjaciółki ciemno fioletowy żakiet, który świetnie pasował do mojej obcisłej, beżowej sukienki. Zrezygnowałam ze szpilek twierdząc, że i tak nikt nie zauważy, że jestem o 12 centymetrów wyższa, a będę musiała się męczyć.

Dotarłyśmy na miejsce jeszcze zanim zabawa się rozkręciła. Zauważyłam paru znajomych i od razu znalazłyśmy sobie zajęcie. Wśród nich był jeden nieznajomy chłopak. Wysoki szarooki brunet. Umięśniony, z dwudniowym zarostem na szczupłej twarzy, wyglał zarazem na słodkiego chłopaczka i niebezpiecznego mężczyznę, gotowego na wyzwania, jakie stawiają przed nim, widocznie trudne do ujarzmienia, lekko kręcone, geste, rozczochrane włosy. Podeszłam do niego, chcąc spróbować nawiązać jakąś rozmowę. Spóźniłam się, bo to on zdecydował się zrobić pierwszy krok.

- Hej! Czy my się nie znamy?

- Może...- miał tak znajomą twarz, ale to niemożliwe, żebym go kiedyś widziała, na pewno. Zapamiętałabym.

- Mam wrażenie, jakbym Cię już kiedyś spotkał. Ale to chyba niemożliwe, bo od kilku lat mieszkam pod Gdańskiem.

- No, to chyba jednak nie, ale ja też Cię skądś kojarzę...byłeś może kiedyś na jakimś festiwalu muzycznym?

- Nie, raczej nie chodzę na tego typu koncerty,ale...melodia twojego głosu na pewno to zmieni. - kiedy to mówił na jego twarzy pojawił się zadziorny uśmieszek.

Mimo, że powoli okazywał się kolejnym flirciarzem, podobało mi się. Z lekkim uśmiechem powoli zbliżałam się do niego, starając się jednak przy tym zachować resztki pewności siebie i pozory normalności. Staliśmy tak koło siebie, wpatrzeni w siebie jak w kolorowe obrazki, kiedy nieznajomy powoli podszedł do mnie, przysunął swoją twarz do mojej...pocałuje mnie, pomyślałam, ale on skierował się nagle w lewą stronę, przytknął usta do mojego ucha i szepnął: "Za dziesięć minut w kuchni. Będę czekał." A odchodząc delikatnie musnął wargą czubek ucha, co spowodowało, że natychmiast sparaliżował mnie dreszcz ekscytacji. Kiedy jednak chłopak odszedł, uświadomiłam sobie o co mu chodziło. O nie! Nie jestem taka łatwa.

Kiedy odzyskałam panowanie nad sobą, rozejrzałam sie, czy sobie poszedł. Uff...nie było go.

Zdecydowałam się odnaleźć Karo, jednak ona jest tym typem osoby, po której nigdy nie mozna się niczego spodziewać. Skierowałam sie w stronę dużego pokoju, gdzie zauważyłam stoliki z napojami i jedzeniem. Tam mogła być. Kiedy tylko weszłam do ogromnego pomieszczenia opanował mnie tłum ludzi tańczących do jakiegoś kawałka Davida Guetty, którego tytułu za nic nie mogłam sobie przypomnieć. Próbując sie wydostać z oszlałego stada nietrzeźwych, zaczęłam przepychać się w stronę barku. Dwie, trzy minuty i wreszcie zauważyłam przyjaciółkę, a przynajmniej tak mi się zdawało...niestety tylko zdawało. Nie miałam pojęcia, gdzie jeszcze mogę jej szukać. Poddałam się.

Impreza dopiero się rozkrecała, a ja już byłam padnięta. Potrzebowałam chwili ciszy. Stwierdziłam, że świetnym miejscem na odpoczynek będzie kuchnia. Większość gości była w salonie, a pozostali stali w kolejce do łazienki. Jedyne, co mogłoby ich skłonić do pujścia w tamto miejsce to głud, ale komu chciałoby się robić kanapki, skoro w pokoju gościnnym było ich mnóstwo. Ruszyłam w tamtą stronę, przeciskając się przez podekscytowany tłum. Minęłam po drodze kilka obściskujących się par. Tylko jedna z nich zwróciła na mnie uwagę. Chłopak rzucił spojrzenie w stylu "zazdrościsz", a dziewczyna zrobiła minę, jakby chciała pożreć mnie wzrokiem, za to, że im przeszkodziłam, po czym wrócili do swoich...hm, spraw. Szłam dalej, długim korytarzem. Minęłam drzwi do łazienki i dość pewnym krokiem weszłam do kuchni, ale od razu tego pożałowałam. Przez to zamieszanie z Karo zapomniałam, że nieznajomy, którego spotkałam wcześniej chciał się ze mną spotkac właśnie w kuchni i niestety był tam. Chciałam się wycofać, ale chłopak już mnie zauważył. Mimo, że siedział na szafce po drugiej stronie pomieszczenia, zadziwiająco szybko znalazł się koło mnie. Złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie.

- Hej...gdzie uciekasz?

- Odczep się ode mnie, nie mam ochoty gadać z nieznajomym, który chce się spotykać w kuchni! - na szybko udało mi się wymyślić tak głupią wymówkę, że chłopak roześmiał się jakby zobaczył Obamę w stroju baletnicy tańczącego I'm sexy and I know it, albo coś w tym rodzaju.

- Jak to, nie pamiętasz mnie, czerwony strażniku? - no tak, myśli, że kilka zdań zamienionych dziesięć minut temu oznacza, że się znamy, ale... Zaraz, zaraz...skąd...on...zna...moje...przezwisko z dzieciństwa???

- Chwileczkę, co ty powiedziałeś?

- Naprawdę mnie nie pamiętasz?

- No jakoś nie bardzo! - skłamałam, przypominał mi takiego jednego kolegę...przyjaciela z dzieciństwa, ale tylko rysami twarzy. Piotrek był niski, gruby. Zawsze był niebieskim strażnikiem (wiecie, Power Rangers – kiedyś kochałam ten serial). To nie mógł być on. Tym bardziej, że kiedy miałam sześć lat,przeprowadzili sie do Gdańska.

- Zaraz zniszczę Cię moją mocą wody! Broń się! - krzyknął i przygotował się do "ataku".

- Piotrek? No nie, nie wierzę! To ty?

- A co myślałaś? Że tylko ty wypiękniałaś?

- Jak ja za tobą tęskniłam! - rzuciłam mu się w ramiona, a on mocno przycisnął mnie do swojej twardej umięśnionej piersi i pocałował w czoło, jak starszy brat. Był taki opiekuńczy. Dwa lata to może nie duża różnica, ale on zawsze był taki dojrzały, to znaczy nie kiedy lataliśmy po podwórku z drewnianymi mieczami.
Po kilku chwilach odsunęłam się lekko od niego, żeby widzieć jego twarz. Zwrócił na mnie swoje szare oczy w tej chwili mieniące się w świetle energooszczędnej żarówki. Jego kochane spojrzenie mówiło mi wszystko. Byliśmy tylko przyjaciółmi, ale teraz status naszego związku nie miał znaczenia. Piotrek schylił lekko głowę i wciąż trzymając mnie w talii przyciągnął do siebie i lekko pocałował. Zamknęłam oczy i utonęłam w słodkim smaku jego ust.  

Mój pierwszy rozdział...mam nadzieję, że się spodoba ;D Dziękuję za te pierwsze opinie. Są one dla mnie bardzo ważne, tym bardziej, że dopiero zaczynam swoją przygodę z blogowaniem :)) 
Oczywiście pozdrawiam wszystkich czytających i moje kochane Przyjaciółki ;D ♥

W skrócie...

Życie jest ogromnym wyzwaniem. Zadaniem tylko dla najwytrwalszych. Umrzeć? Wystarczy niewinny środek przeciwbólowy w dużej ilości, żyletka lub sznurek. Bułka z masłem. Ale żyć....

Co byście zrobili, gdyby jedyna bliska wam osoba, która was zawsze rozumiała i akceptowała nagle zniknęła. Historia jakby żywcem wzięta z horroru, czy filmu fantasy, jakich wiele, ale w świecie pełnym nieznajomych nic nie jest fantastyczne, bajkowe...